Het debacle begint

 

Op zondag 26 juni op de autostrade tussen Genua en Nice besloot mijn ouwe trouwe Mercedes er de brui aan te geven.  Op een bepaald moment kon ik niet meer schakelen en op het moment dat ik gas gaf wilde de auto niet versnellen.  Ik kon de auto dankzij een laatste krachtinspanning nog in een noodparkeerhaventje langs de autostrade parkeren.  Toch echt schrikwekkend want de auto’s en vrachtwagens vliegen voorbij je auto op anderhalve meter afstand.

 

Het parkeerhaventje vlak langs de autostrade

Voor de eerste maal in mijn leven diende ik een beroep te doen op mijn assistentie van Ethias.  Daar had men het blijkbaar moeilijk om mijn positie exact te bepalen en raadde men mij aan eerst de 112 te bellen.  Blijkbaar was de 112 (een internationaal noodnummer), in de streek waar ik in panne stond niet juist. Het nummer dat was blijkbaar 17. Il faut le savoir ?

Vanaf dan ging het feitelijk tamelijk vlug.  Binnen de 30 min was er een takelwagen die mij, de auto en de caravan naar een depot in Nice kon slepen.  Ondertussen kon ik op de telefonisch assistentie rekenen van Ethias, die op dat moment de takelkosten betaalde en in Nice een hotel had gereserveerd voor de nacht.  So far so good.

 

De achterzijde van de takelwagen, gezien vanuit mijn auto.

Tot op een bepaald moment de verzekeraar ontdekte dat mijn trouwe vriend 17 jaar oud is.  Volgens de contractuele bepalingen vallen wagens ouder dan 15 jaar niet meer onder de dekking, tenzij het een batterijprobleem betreft. 

Dit impliceerde dat alle kosten die verder werden gemaakt door mij moeten worden betaald.  Gelukkig bleef de telefonische hulp wel lopen.  Dit was een zware domper natuurlijk.  Ik heb mijn reisverzekering altijd bij Ethias genomen en betaal die als 40 jaar trouw en stipt op tijd.  Diegene die mij hulp bood, verzekerde mij eerst dat hij dat wel zou kunnen oplossen. Een tijdje later, na een gesprek met de supervisor, moest hij mij meedelen dat de financiële tussenkomst werd stopgezet.

In de loop van de volgende 3 dagen werd naar een garage gezocht die kon vaststellen wat het euvel was, hoelang een herstelling zou duren en natuurlijk wat de kostprijs van dit alles zou worden.

Door de zorgen en het feit dat ik geen controle had over het verloop van het proces, werden de 3 nachten in Hotel Campanile een slopende zaak.

Iedere stap in het proces moest worden betaald.  Ik schets even.

De wagen en de caravan staan in een depot in Nice.  Nadat de garage was gevonden moest ik eerst de betaling regelen om de auto van het depot over te brengen naar de garage die het devis en de herstelling op zich wilde nemen.  Dat was volgens de ondersteuner geen sinecure want het was na veel rondbellen de 5^de garage dat die bereid werd gevonden om een kostenraming op te maken en de eventuele herstelling te doen.

Dan moest ik nog de takelkosten betalen van het depot naar de herstelgarage : € 100.

Op 29 juni kon ik mij aanmelden bij de herstelgarage.  Het opmaken van het devis en de herstelkosten met de werkuren bedragen € 1100.  Ik zou op de hoogte worden gehouden van iedere stap.  Gezien de leeftijd van de wagen moesten de stukken natuurlijk worden besteld.  Zo leerde ik dat iedere auto een (immatriculatie)nummer heeft.  Daarmee kunnen blijkbaar de nodige stukken, specifiek voor deze wagen, worden besteld.

Het euvel zat bij de ontkoppelingspedaal en de koppelingsplaat. 

Ondertussen was het ganse proces mij toch niet in de koude kleren gaan zitten en besloot ik om met de TGV terug naar huis te reizen. Ook al omdat de kosten voor het hotel (€ 120/dag) anders aardig zouden oplopen.  Een TGV ticket kost, mits enig zoeken, € 169.  Ondertussen heb ik ook de digitale wereld van de (trein)reservatie en de QR-codes leren ontdekken. 

In Parijs moest er worden overgestapt van de Gare Lyon naar Paris Nord.  Een treinreisje van ongeveer een kwartier als alles vlot verloopt.  En dat deed het dus niet.  De TGV had vertraging en ik miste de aansluiting in Paris Nord.  Mijn ticket moest worden omgeboekt met een bijkomende kost van € 69. “Des frais, monsieur” wordt daar laconiek meegedeeld.

Uiteindelijk kwam ik op woensdag (29/6) om19u40 aan in Lille Flandres en kon ik met Julia naar huis rijden. 

Op donderdag (30/6) kreeg ik een telefoontje van de herstelgarage dat nog een bijkomend stuk diende te worden besteld omdat anders de herstelling aan de koppeling en de plaat niet adequaat kon worden uitgevoerd. Een additionele kost van € 800.  

Ondertussen staat de caravan nog altijd gestald in het depot in Nice a rato van € 21 per dag.

Morgen dinsdag (4/7) zal ik opnieuw het TGV avontuur wagen. Mijn wagen is hersteld, leerde een telefoontje naar de garage mij.

De terugtocht kan dan eindelijk beginnen. Wil iedereen de autogoden aanroepen voor een voorspoedige en mooie terugkeer ?