Tyne Cot in Italië met Duitse gesneuvelden

 Beste vrienden vandaag heb ik een “slow day”.  Ik ben wakker geworden om 8u12 en ben nog wat blijven liggen; luisteren naar de vogels en het buitenleven van de mede kampeerders.

Na mijn morgenritueel en het ontbijt (jawel opnieuw een uitgebreide bedoening) wat gelezen en een praatje gemaakt met de “passanten”.  Aangezien ik hier al 2 dagen ben, word ik door diegenen die pas toekomen gezien als de mens die weet hoe het er hier aan toe gaat.  Leuk want dan kan ik mijn talen wat oefenen.

De temperatuur vandaag was rond de middag 33°C.  Dus jullie begrijpen dat ik grote inspanningen even links heb laten liggen.  De voornaamste beweging bestond uit het omdraaien van de bladzijden van mijn  boek.  Een klassieker trouwens (ik wil op reis minstens één klassieker herlezen) nl. : “The catcher in the rye.” Van J.D. Salinger.  Toch verrassend hoe je, jaren later, een heleboel zaken anders leest dan toen.

Toen de ergste hitte was gaan liggen (rond 15u) ben ik naar het Cimitero Militare Germanico della Futa gewandeld.  Een begraafplaats voor Duitse slachtoffers van het einde van de tweede wereldoorlog. Het betreft voornamelijk soldaten die zijn gesneuveld tussen 1944 en 1945 langs de “Gothic Line”.

De vergelijking met Tyne Cot drong zich aan mij op omdat ook hier massa’s mensen zijn begraven in lange rechte lijnen met naam (tenzij ‘onbekende soldaat’) rang, datum van geboorte en overlijden.

Ook de sfeer van deze begraafplaats geeft reminiscenties aan de vele militaire begraafplaatsen rond Ieper.

Ik behoor tot een generatie die geen oorlog heeft meegemaakt en ik hoop dat dit zo mag blijven. Ook voor mijn kinderen en alle generaties die daarna komen.  Ik denk dat het belangrijk is om de gevolgen van oorlog voor ogen te houden opdat wij geweld tegen onze medemens altijd veroordelen.

De recente ontwikkelingen in Oost-Europa, tegen het licht van al deze graven, zijn dan ook niet hoopgevend.    

Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken :

Zerken tegen de achtergrond van de bergen

Sobere rijen van grafzerken in quasi eindeloze rijen

Per grafzerk zijn er telkens twee gesneuvelden die worden vermeld.  Ook de onbekende soldaten.

Af en toe moeten er blijkbaar graven worden opgeofferd of vernieuwd.  De overblijfselen vormen, zo mogelijk, een nog triester beeld.

 

Tenslotte heb ik de dag in schoonheid kunnen afsluiten met een aantal panoramische foto’s tijdens het ‘gouden uur’.  Genieten van schoonheid is ook een eigenschap ‘des menschen’. 

Beste vrienden tot daar de dichotomie van de dag.  Morgen plan ik een trip naar Lucca, één van de mooiste steden in Toscane.

Greetz en tot blogs

Hubert