Een helse rit naar de nostalgie rond de Mont Ventoux

 

Beste vrienden het is een tijdje geleden dat ik jullie een update gaf.  Waarvoor mijn excuses en bij deze een update tot vandaag.

Ik ben, in de loop van mijn verscheidene levenscycli, verscheidene malen in de Provence geweest. Vandaar misschien mijn fascinatie, terugkeer en nostalgisch ervaren.  ‘Chronos’ laat ervaringen in ons (on)bewuste herbeleven en geeft ook een ander perspectief aan de realiteit zoals wij nu zijn.  Feit is dat dit een prachtige streek is die ongelooflijk veel herinneringen, gevoelens en ervaringen oproept.  

Tot daar het contemplatieve stuk.  De realiteit anno 2022 lezen jullie in de volgende paragrafen.

Het was zeer druk verkeer op de ‘route de soleil’.  Ik was feitelijk vergeten dat het een verlengd (pinkster)weekend was.  Vandaar waarschijnlijk de drukte naar het zuiden. Ik ben op 3 juni, rond 18u30, toegekomen op camping La Grange de Campaulisse in Mazan.  Een camping “à la ferme” met 11 plaatsen en een zwembad. 

 

Het leuke aan zo’n camping is dat ik overal een praatje kan maken en dat hulp vanzelfsprekend is.  Dat is de manier waarop ik wil kamperen.  

Dit is een foto van het maagdelijk terrein.  Alles is dus nog te doen in 33°C.

Mijn buren, die het dak van mijn caravanetje helpen tillen.

De buren tijdens hun vertrek

 Op 4 juni heb ik er een luie dag van gemaakt.  Ik heb enkel boodschappen gedaan en mijn ruime kampeerplaats ingericht.  Dwz mijn sultantent opgezet en de buitenkeuken geïnstalleerd.  Dat was bij 33°C al een groot karwei.  Maar het resultaat mag er bij dag en nacht zijn.

 

Vandaag stond, voor de derde maal in mijn leven, een bezoek aan één van de meest gerenommeerde abdijen van Frankrijk gepland nl.:  l’abbaye de Sénanque. En opnieuw is het niet gelukt.  Op zondag beginnen de bezoeken pas om 13u30.  Dat heb ik, met mijn chaotische geest, even over het hoofd gezien.  Maar ik heb voor morgen (6 juni) een bezoekerspas gekocht, opdat ik de vloek van de abdij zou kunnen breken.

Voorzijde met lavendelveld

Zijkant abdij

In de omgeving van de abdij mag niet worden gekampeerd maar blijkbaar storen mensen zich daar niet zo aan.  Aan de achterzijde van de abdij, waar met noeste arbeid (ora et labora) één en ander wordt gekweekt,  ontdekte ik nogal wat tentjes.

 

Moestuin

De tweede stopplaats was Fontaine de Vaucluse. De plaats waar de Sorgue ontspringt.  Het is nog altijd een attractiepool voor veel mensen.  In die mate zelfs dat het dorp was afgesloten en dat ik een wandeling van 5 kilometer voor de boeg had om de bron te bereiken.

Bron

Het blijft natuurlijk één van de meest idyllische plaatsen in de Provence, vandaar goed passend in mijn  ‘trip down memory lane’ .

 

 

 

Ook de ‘Moulin à papier’ was een zoete herinnering.  De inventiviteit van de mens in het gebruik van de natuurlijke bronnen pleit voor de duurzame samenwerking tussen mens en natuur.  Dat daarrond een grootse commercie wordt gemaakt, blijft mij tegen de borst stoten.

Rad Moulin à papier

In de molen

Feitelijk wilde ik ook nog een bezoek brengen aan l'Isle sur la Sorgue, maar dat werd mij door een fransman ten stelligste afgeraden.  Er was, zoals iedere zondag trouwens, een brocantemarkt en de plaats was overspoeld en onmogelijk te bereiken.  Huiswaarts dus.

Ik ben teruggekomen op de camping in een plenzende regenbui (die vanuit Belgie overgewaaid misschien?) maar met een onvergetelijk zicht op de  “dentelles de montmirail” en natuurlijk de iconische Mont Ventoux.

 

 

Morgen breek ik (bijna een “In de naam van de roos”-story), de vloek van de abdij en breng ik, ter gelegener tijd, verslag uit van mijn ervaringen in één van de cenakels van het katholicisme.

Beste vrienden hartelijk dank voor jullie reacties en tot blogs.

 

Hubert